Sevgili annem. Tu sei il mio per sempre. Bu gece birini öldüreceğim.

Çocukların aldığı intikamlar cennet katında günah sayılmaz, derler; bir seksek çizip tebeşirle, salıncak sırası beklemeden ve sobelemek nedir yaşında öğrenmeden geçirdiğin kış artık lanetindir sen büyürken.

Gökyüzüne bak. Bulutların arasından güneş göz kırpmayacak. Yemeğini bitir. Yatağına girdiğinde iyi geceler ninnisini kulağına canavarlar fısıldayacak. Bir bardak süt mü ekşitir mideni yoksa içersen eninde sonunda sıkışacağın dört duvar arasında olmanın hayali mi?

Kâbus, demek istemiştim aslında.

Canavarlar takım elbiseler giyerler ve saygın aile masalarında akşam yemeklerine katılırlar. Birinin gözünün ferini çaldıkları gece sevdiklerine sarılıp uyurlar ve sabah olduğunda sanki günahlarından temizlenebilecekmiş gibi uzun duşlar alırlar. Güvende tutmak istediklerini söyledikleri aile bireylerini tehlikelerden değil, kendi egolarını incinmekten korurlar; el sıkıştıkları adamları bir gece yarısı yolda pusuya düşürür ve ertesi gün cenazelerinde dua okurlar.

Sevgili annem. Sen benim sonsuzumsun. Tanrı anlattığın kadar iyiyse, beni değil yanına göndereceğim canavarı cehenneminde yakar; ama şayet o kör yangın beni de isterse, en azından gururla gözlerinin içine bakabileceğim seni izlerken alevler içinde.